• Getuigenissen
    Getuigenissen

Raymond, 91 jaar

Ik had hier al eens verbleven met mijn vrouw dus kende het rusthuis al. Ik heb ook veel kennissen die positief zijn over dit rusthuis. Ik ben een oud-directeur en in Lede enorm gekend onder de mensen. Ik hou van sociaal contact. Ik kende al veel residenten van vroeger, maar heb ook een aantal nieuwe vrienden gemaakt, vooral op de gang waar ik woon. We gaan vaak samen naar de cafetaria en schrijven elkaar verjaardagkaartjes. Het leukste moment van de dag vind ik de activiteiten, als er op de afdeling iets te doen is, maar vooral wanneer er in de cafetaria iets georganiseerd wordt. Ik hou ervan om in gezelschap te zitten. Daarnaast kijk ik altijd uit naar de bezoekjes van mijn oudste dochter en jongste kleindochter, deze zetten zich ook in om mee te gaan met uitstappen samen met mij en om anderen te helpen.



Jeannine, 87 jaar & Jacques, 90 jaar

Uiteraard hadden we liever thuis willen blijven wonen. Dit is jammer genoeg geen optie meer. We zijn hier terecht gekomen omdat de zus van mijn man hier woont en haar dochter heeft het geregeld. We wilden eigenlijk naar een rusthuis in Gent gaan, maar er was geen plaats. Na enkele weken was er wel de mogelijkheid maar we waren het hier ondertussen gewend en zijn tevreden dus zijn we gebleven. Voor ons is het zeer positief dat we vrij zijn om te doen wat we willen, we gaan praktisch elke dag naar buiten om te wandelen of om in de tuin op een bankje te genieten van het groene uitzicht. We zijn tevreden dat de voetpaden in de buurt goed zijn om met de rollator te bewandelen. Ik ben longpatiënt en heb hier minder last  dan wanneer ik naast een autosnelweg woonde. Daarnaast vinden we het eten lekker, de stilte ’s avonds en ’s nachts opmerkelijk en we zijn blij met onze 2 kamers. Dit is een om te slapen en een om te ‘leven’, aan ruimte geen tekort. Het leukste moment is telkens wanneer de kinderen op bezoek komen ’s zondags, dan gaan we altijd eens weg, in de buurt van Oordegem of gaan wandelen langs de Schelde. Tot slot kijken we naar elkaar en zijn we blij dat we nog kunnen zagen tegen elkaar en elkaar kunnen helpen!



Willy, 83 jaar, bewoner van een assistentiewoning,

Door een plotse ziekenhuisopname was ik genoodzaakt een passend verblijf te zoeken, een vriend hielp mij hierbij .Ik wou graag zelfstandig wonen in een flat. Eens het verblijf geregeld, was ik enorm opgelucht, het was mijn redding. Er zijn verschillende redenen waarom ik hier zo graag woon:

- Enerzijds de flat zelf en anderzijds de omgeving, de privacy, de vrijheid die nooit beperkter werd dan voorheen.
- Het personeel en de mogelijkheid tot nazorg na mijn operatie is zeer vlot verlopen.
- De sfeer en ambiance in het woonzorgcentrum is uitstekend. Er is mogelijkheid om je vrije tijd zelf in te vullen en al dan niet deel te nemen aan de dagelijkse activiteiten.
- Een ander pluspunt voor mezelf is dat de voeding samen met een diëtiste werd aangepast aan mijn wensen en deze dan ook nog eens lekker is.

Na korte tijd voelde ik mij hier echt thuis, zoals vroeger  bij mijn ouders, die mij alles gaven wat ik nodig had en deel uitmakend van een groter geheel- familie- een samenhangend geheel, dat elkaar nooit uit het oog en uit het hart verliest. Nooit krijg je hier de indruk dat je er alleen voor staat en een onbelangrijke  en waardeloze last zijt. Dus zeg ik tegen iedereen die een zorgeloze oude dag wil beleven: wend je tot de directie van Het Prieelshof.